Panel logowania

Nowości

imagePrzyprawy w dużych opakowaniachSpecjalnie dla tych, którzy realizują się w kuchni wprowadziliśmy do sklepu
przyprawy w dużych opakowaniach. Spójrz, jak bardzo się to opłaca!

 

Domowy wyrób kiełbasy

Przepisy na wędliny

Wiadomości tutaj zgromadzone służą zarówno początkującym, jak i osobom świetnie zorientowanych w wyrobie kiełbas. Ten dział to swoista skarbnica wiedzy, dzięki której dowiesz się jak krok po kroku zrobić własną i przede wszystkim pysznie wyglądającą i smakującą kiełbasę. Dzięki zdobytej tutaj wiedzy z łatwością poradzisz sobie z przygotowywaniem każdego rodzaju kiełbasy. Bardziej ogólne informacje możesz odnaleźć w innych działach, m.in. w dziale Elementarz mięsa. W przypadku nietypowych pytań zachęcamy do skorzystania z forum dyskusyjnego Świata Wędlin, na którym uzyskasz fachową odpowiedź naszych specjalistów lub innych użytkowników forum.

Wyrób domowej kiełbasy to sztuka wyboru i decydowania, którą można przedstawić w 9 krokach. Ich prześledzenie pozwala nam ujrzeć świat domowych wyrobów wędliniarskich w całej okazałości. Osiągnięcie mistrzostwa wymaga jednak nie tylko dobrego przyswojenia teorii, ale przede wszystkim działania, w tym eksperymentowania, którego nie powinniśmy się bać. Zanim jednak przystąpimy do działania warto zapoznać się z informacjami z zakresu warsztatu pracy, które obejmują problematykę niezbędnego sprzętu oraz organizacji i higieny miejsca pracy.

Mini przewodnik domowego wyrobu tradycyjnej kiełbasy:

Etapy Czynności Potrzebny czas Odnośnik
1. Przygotuj naturalną osłonkę: dobrze wypłucz ją z soli i wymocz. 2–9 h szczegóły
2. Przygotuj składniki na farsz do kiełbasy. Pokrój schłodzone mięso na małe kawałki i zmieszaj je dokładnie z solą peklową i kuchenną. Pozwól soli nasiąknąć w mięso. 0,5 h szczegóły
3. Przepuść powstałą masę przez maszynkę do mięsa o określonej wielkości oczek w sitku. W przypadku niektórych maszynek taką operację należy powtórzyć. 15 min szczegóły
4. Do zmielonego mięsa dodaj rozdrobnione przyprawy i inne dodatki. Dobrze zmieszaj farsz rękami lub łyżką. Można też wykorzystać kuter. Aby się przekonać czy farsz jest dobrze doprawiony możesz niewielką część farszu usmażyć i się samemu przekonać. 0,5 h szczegóły
5. Napełnij osłonkę farszem. Nasuń ją na lejek nadziewarki a końcówkę zawiąż na supełek. Zacznij miarowo napychać farszem osłonkę kontrolując przy tym cały proces. Druga osoba asystująca może okazać się niezbędna. 0,5 h szczegóły
6. Po zakończeniu napełnienia osłonki chwyć kiełbasę rękoma i wykonuj obroty w przeciwne strony na danej długości tak, aby stworzyć kawałki kiełbaski. Zroluj kiełbasę i usuń ewentualne pęcherzyki powietrza nakłuwając je igłą. Pozostaw kiełbasę na kilka godzin tak, aby wszystkie składniki dobrze się połączyły i przeniknęły. Może okazać się, że kiełbasa danego przepisu będzie potrzebowała dojrzewania i wędzenia. 3,5–8 h szczegóły
7. Suszenie i podsuszanie przeprowadzamy w pomieszczeniu suchym, przewiewnym i zaciemnionym. W zimie przybliżone warunki mogą występować na strychu, a w pozostałych porach roku w piwnicy. Kiełbasy można powiesić na sznurku wędliniarskim. 2–16 dni szczegóły
8. Kiełbasy suszone i podsuszane surowe wędzi się dymem zimnym, aż do uzyskania przez produkt odpowiedniej, prawidłowej barwy. Kiełbasy pieczone po ukończeniu wędzenia zasadniczego, piecze się w temperaturze 75–90°C. 1–6 dni szczegóły
9. Ugotuj, upiecz kiełbasę, usmaż, opiecz lub grilluj wedle przepisu i delektuj się oraz pozwól delektować się innym swoim dziełem. 0,5 h szczegóły

Na koniec możemy przystąpić do realizacji swoich planów zmierzając się z przygotowanymi przez "Świat Wędlin" przepisami na kiełbasę.


Podstawowe składniki kiełbasy

PDFDrukujEmail

Kiełbasa to zasadniczo synteza mielonego mięsa i przypraw oprawiona w osłonkę. I to są trzy podstawowe składniki kiełbasy, z których można jednak stworzyć nieskończoną ilość kombinacji. Zmiana proporcji mięsa czy przypraw powoduje, że mamy do czynienia nie z kiełbasą myśliwską, a lisiecką albo toruńską. Opisy i przepisy na dziesiątki najlepszych kiełbas zamieściliśmy w dziale: Przepisy na kiełbasy.

Mięso to podstawowy składnik* tradycyjnej kiełbasy. Praktycznie każde mięso nadaje się do kiełbasy, choć najczęściej wykorzystuje się do tych celów mięso czerwone, takie jak wieprzowinę, wołowinę, cielęcinę i ostatecznie dziczyznę.

Z mięs białych najczęstsze zastosowanie znajduje drób, w tym mięso z indyka i kurczaka. Mało popularne są natomiast ryby czy owoce morza. Gatunek mięsa jaki wybierzemy zależy oczywiście od przepisu kulinarnego. W miarę możliwości powinno ono być mało tłuste (chude) i ścięgniste. Wpływa to na nasze zdrowie, a także walory smakowe i estetyczne. Więcej na temat mięsa znaleźć można w dziale: Elementarz mięsa.

Przyprawy to kolejny podstawowy składnik każdej kiełbasy. To one nadają jej ostateczny niepowtarzalny smak, aromat i wygląd. Dlatego należy kupować przyprawy dobrej jakości, najlepiej w ziarnach w całości w postaci owoców, korzeni, kwiatów, liści, ziela czy kłączy oraz możliwie najświeższe. Do najczęściej stosowanych naturalnych przypraw w domowych wyrobach wędliniarskich zaliczyć należy:

Skladniki
  • pieprz czarny i biały,
  • papryka,
  • kardamon,
  • gałka muszkatołowa,
  • czosnek pospolity,
  • gorczyca jasna, biała,
  • kolendra,
  • gorczyca,
  • kminek,
  • ziele angielskie,
  • jałowiec,
  • majeranek,
  • zioła prowansalskie,
  • cebula,
  • liście laurowe,
  • chrzan.

Obok przypraw koniecznie trzeba wspomnieć o środkach do peklowania czy solenia. Podstawą jest sól kuchenna, w szczególności sól warzona (warzonka) oraz peklosól. Mogą one mieć zarówno charakter przyprawy, jak i środka konserwującego mięsa.

Do wielu przepisów dodaje się również cukier, który służy zrównoważeniu ostrości soli i innych dodatków, a także wzbogaca smak gotowego produktu. Do kaszanki dodajemy również suszoną krew.

W przemyśle mięsnym stosuje się dodatkowo tzw. dodatki do żywności, w tym substancje wzbogacające i wiążące. Ponadto różnego rodzaju skrobie, preparaty białkowe czy karageny. Osoby zainteresowane tym tematem zapraszamy do zapoznania się z artykułem: Polepszacze, skrobia i inne dodatki. Dużo więcej na ten temat w dziale: Środki peklujące i inne dodatki.

Ostatecznego charakteru (kształtu, wyglądu itp.) nadaje kiełbasie osłonka, która może być zarówno naturalna, jak i sztuczna. Jeśli jednak na poważnie myślimy o wyrobach domowych, to najlepszym wyborem są oczywiście jelita naturalne np. wieprzowe czy baranie, które nadają naturalny kształt kiełbasie. Jelita występują w różnych długościach i kalibrach. Więcej na temat osłonek, można przeczytać w dziale: Osłonki do kiełbas.

Pamiętajmy, ze kiełbasa jest sumą jej składników, dlatego też im lepsze będą składniki, tym lepsza będzie nasza kiełbasa.

*Warto odnotować, że w ostatniej dekadzie pojawiły się również przepisy na kiełbasy bezmięsne - wegetariańskie.
 

Organizacja pracy i bezpieczeństwo

PDFDrukujEmail

Zanim przystąpimy do działania warto się upewnić, że wszystko jest na swoim miejscu. Dotyczy to niezbędnego sprzętu oraz potrzebnych składników. Dobra organizacja miejsca pracy i warsztatu kuchennego stanowi podstawę sukcesu. Dobrze mieć bowiem wszystko pod ręką i nie musieć się denerwować, jeśli w akcji zorientujemy się, że czegoś nam brakuje.

Nie mniej ważne jest przestrzeganie zasad higieny, standardów technologicznych i bezpieczeństwa. Ostrożność, zachowanie czystości i stosowanie się do procedur może uchronić nas przed ewentualnymi problemami zdrowotnymi, głównie zatruciami pokarmowymi. Dotyczy to oczywiście nie tylko wyrobu wędlin, ale przygotowania i jedzenia żywności jako całości. Czyste i zadbane ręce oraz czyste sprzęty to podstawa. Przybory kuchenne oraz elementy maszynki i nadziewarki do mięsa mające styczność z mięsem powinny być dodatkowo sparzone. Mięso natomiast przez cały czas schłodzone.

Podstawowym źródłem problemów są drobnoustroje – bakterie beztlenowe – które wywołują psucie się mięsa. Rozmnażając się w dogodnych dla siebie warunkach mogą powodować różne choroby w tym zatrucia pokarmowe. Najważniejsze z nich przedstawia tabela.

Drobnoustroje Opis
Salmonella Salmonella to bakteria będąca najczęstszą przyczyną zatruć pokarmowych u ludzi, ponieważ jest praktycznie wszechobecna. Na szczęście nie jest odporna na temperaturę powyżej 60°C, w której ginie. Bakterie salmonelli nie rozmnażają się także w temperaturze poniżej 4°C.
Campylobacter Najlepiej rozwijają się w temperaturze 42–45°C. Mogą powodować biegunki. Podgrzanie białego mięsa w temperaturze 77°C, a czerwonego w temperaturze 82°C zabija te bakterie.
Jad kiełbasiany, botulina (łac. Clostridium botulinum) Występuje rzadko, aczkolwiek stanowi duże zagrożenie. Toksynę niszczy gotowanie przez 10-20 minut, jednak zarodniki przestają się rozmnażać po 6 godzinach gotowania. Zwalczają ją natomiast azotany i azotyny, które wchodzą w skład peklosoli.
Gronkowiec złocisty (łac. Proteus vulgaris) Podobnie jak clostridium perfingens jest nieaktywny w temperaturze 4°C i powyżej 60°C. Co ciekawe rozmnażające się gronkowce wydzielają toksyny, których nie można zneutralizować zarówno gotowaniem, jak i pieczeniem.


Czynniki hamujące rozwój bakterii:
  • peklowanie mięsa,
  • niska temperatura (poniżej 4°C),
  • obróbka cieplna, np. parzenie, gotowanie, wędzenie na gorąco i pieczenie (temp. powyżej 60°C),
  • bakteriostatyczne działanie na niektóre drobnoustroje ma czosnek i niektóre przyprawy, np. pieprz kajeński,
  • duża zawartość cukru,
  • alkohol, który dodatkowo nadaje odpowiedniego aromatu kiełbasie,
  • środki konserwujące
  • brak wilgoci.

Wiecej informacji:
  1. Peklowanie mięsa
  2. Obróbka cieplna
  3. S. Peery, Ch. Reavis, Domowy wyrób kielbasy, Wydawnictwo RM, Warszawa 2008.

 

Przygotowanie osłonek

PDFDrukujEmail

Osłonki naturalne

Na przygotowanie tradycyjnej osłonki naturalnej składają się zasadniczo czynność wypłukania i namaczania. Proces namaczania jelit powinien trwać co najmniej dwie i pół godziny. Aby jednak jelita naturalne uzyskały maksymalną pojemność oraz aby uniknąć nadmiernej kleistości warto wydłużyć proces namaczania do około 4 godzin. Nadmierna kleistość jelita sprawia bowiem, że jelito nie będzie łatwo schodziło z lejka nadziewarki do kiełbas, co może prowadzić do uszkodzenia osłonki. Poniżej krótko opisano poszczególne etapy prawidłowego namaczania dla najbardziej popularnych jelit wieprzowych:

  1. Przed przystąpieniem do namaczania należy dobrze opłukać jelita z peklosoli pod bieżącą wodą, najlepiej o temperaturze około 30–50°C. Woda zbyt gorąca czy zimna spowoduje, że osłonki będą się zrywać. Jeżeli osłonki są zbyt długie, można podzielić je na mniejsze odcinki.

  2. Jelita naturalne należy umieścić w ciepłej wodzie o temperaturze około 20°C dla jelit solonych i 30–35°C dla pozostałych.

  3. Po około godzinie zmienić wodę na świeżą (o temperaturze 30°C) i kontynuować namaczanie. Do wody można dodać białego octu winnego (w proporcji 1 łyżka stołowa na kubek wody), który dodatkowo zmiękcza osłonkę i sprawia, że staje się bardziej przejrzysta. W zależności od dysponowanego czasu namaczanie trwać może od 2,5 do 4 godzin lub więcej.

  4. Po wyjęciu namoczonych osłonek należy je pociąć nożem lub nożyczkami na odpowiednie odcinki (np. po 1–2 m) i mocno zawiązać sznurkiem wędliniarskim końce, ewentualnie zawiązać supełek na końcu jelita. Dziurawe fragmenty osłonki należy wyciąć.

  5. Następnie wkładamy tak przygotowane jelita z powrotem do wody i wyciągamy je dopiero bezpośrednio przed napełnianiem ich farszem.

  6. Aby napełnianie osłonek farszem było łatwiejsze, a tym samym przyjemniejsze, można opłukać bieżącą wodą wewnętrzne ścianki jelit, tak aby nabrały większej śliskości.

  7. Teraz osłonki do kiełbas są już gotowe do napełnienia. Jeśli są zbyt mokre, można je delikatnie wysuszyć np. ręcznikiem papierowym.
W przypadku jelit baranich przygotowanie do nadziewania przebiega w ten sam sposób, aczkolwiek czas namaczania należy skrócić dwukrotnie.

Osłonki sztuczne poliamidowe

  1. Przed przystąpieniem do namaczania warto osłonki pociąć nożyczkami na odpowiednie odcinki i mocno zawiązać sznurkiem wędliniarskim końce.

  2. Aby napełnianie osłonek farszem było łatwiejsze, a tym samym przyjemniejsze, można opłukać bieżącą wodą wewnętrzne ścianki jelit. Nabiorą wówczas większej śliskości.

  3. Teraz osłonki do kiełbas są już gotowe do napełnienia. Jeśli są zbyt mokre, można je delikatnie wysuszyć np. ręcznikiem papierowym.

Osłonki sztuczne białkowe

  1. przed użyciem osłonkę moczyć w temperaturze około 20°C przez 15 minut w 10% roztworze soli (dla osłonek marszczonych czas dodatkowo wydłużyć)

  2. przy produkcji wędlin należy przestrzegać temperatury wędzenia - max. 90°C oraz gotowania w parze wodnej przy powolnym podwyższaniu temperatury wewnątrz produktu (15-20 minut przy temperaturze 60°C, a dalej max. do 75°C)
 

Przygotowanie farszu

PDFDrukujEmail

Przygotowanie farszu, obok nadziewania nim osłonek, to najbardziej dynamiczna część wyrabiania kiełbasy.
  1. Rozpocząć należy od pokrojenia mięsa i tłuszczu w kostkę o boku około 2,5 cm. Można do tego wykorzystać szarpak, po uprzednim pokrojeniu mięsa na kawałki mieszczące się w maszynce.

  2. Pokrojone mięso ma większą powierzchnię, dlatego teraz można dobrze obtoczyć mięso peklosolą i solą kuchenną. Mięso i tłuszcz powinny być przed wrzuceniem do maszynki do mięsa schłodzone, tzn. jego temperatura powinna być pomiędzy 0 a 4°C. Można je umieścić w lodówce na okres około 30 minut. To powinno wystarczyć, aby mięso dobrze się zmieliło a sól wchłonęła.
  3. Tymczasem można już przygotować (odmierzyć, rozdrobnić itp.) pozostałe składniki farszu, takie jak przyprawy czy warzywa. Wymieszaj wszystko w miseczce i odstaw do dalszego wykorzystania.

  4. Po schłodzeniu mięsa i tłuszczu należy je zmielić przez maszynkę do mięsa wykorzystując przy tym sitka o podanej w przepisie średnicy oczek. Dodaj wszystkie przygotowane składniki do farszu i starannie wymieszaj ręcznie lub za pomocą kutra. Farsz należy dobrze wyrobić – powinien być możliwie gęsty ale nie suchy. Czasem konieczne będzie dodanie do niego niewielkiej ilości wody, aby poprawić jego konsystencję.

  5. Osobom mało doświadczonym w wyrobie kiełbasy lub stosujących się do danego przepisu po raz pierwszy zaleca się spróbowania farszu w celu przekonaniu się czy jest wystarczająco dobrze przyprawiony. Do tego konieczne jest usmażenie niewielkiej ilości na spróbowanie. W przypadku wyrobu kiełbas długo dojrzewających czy wędzonych etap można jednak pominąć z uwagi na zmianę smaku w tym procesie.

  6. Teraz możesz przystąpić do nadziewania farszem osłonek.
 

Nadziewanie kiełbasy

PDFDrukujEmail

Po odpowiednim przygotowaniu osłonki możemy zająć się samym nadziewaniem kiełbasy, czyli napełnianiem osłonki farszem przy pomocy nadziewarki do kiełbas lub maszynki do mięsa wyposażonej w odpowiednie lejki.

  1. Dobierz takiej średnicy lejek, na który z łatwością będziesz mógł nałożyć osłonkę. Jego średnica powinna być jednak niewiele mniejsza niż średnica osłonki naturalnej bądź sztucznej.

  2. Zmocz dobrze lejek wodą lub nasmaruj go tłuszczem (może to być np. masło lub margaryna). Pozwoli to na łatwą pracę z osłonką.

  3. Nasuń całą osłonkę na lejek.

  4. Na końcu osłonki zawiąż supełek.

  5. Teraz możesz rozpocząć nadziewanie farszem. Kontroluj proces nadziewania i podtrzymuj osłonkę rękoma uważając przy tym, aby osłonka nie zsunęła się z lejka. Osłonka powinna być dobrze wypełniona farszem na całej długości. Metoda prób i błędów pozwala na określenie granicy wytrzymałości osłonki – należy pamiętać, że następnym etapem będzie dzielenie kiełbasy na części.
 

Formowanie, wiązanie i osadzanie

PDFDrukujEmail

  1. Po zakończeniu napełnienia osłonki chwyć kiełbasę obiema rękoma i wykonuj obroty w przeciwne strony na danej długości tak, aby stworzyć kawałki kiełbaski. Proces ten należy wykonywać z dużą ostrożnością, ponieważ osłonki naturalne mogą pęknąć. Kiełbasę wystarczy skręcić dwa do trzech razy.

  2. W tym etapie formujemy kiełbasę zgodnie z przepisem. Kiełbasie można nadać np. kształt wianka.


  3. W zależności od kiełbasy można poobcinać nożyczkami lub nożem poszczególne kawałki, ewentualnie przywiązać przędzę i pozostawić do dalszej obróbki.

  4. Ponadto należy sprawdzić całą kiełbasę pod kątem występowania ewentualnych pęcherzyków powietrza czy kieszeni, które trzeba nakłuć igłą. Kieszenie podczas gotowania wypełniają się tłuszczem, a w kiełbasach suszonych mogą powodować rozwój pleśni.

Kolejne procesy wyrobu kiełbasy mogą w zależności od kiełbasy dotyczyć dodatkowo podsuszania, suszenia, wędzenia, parzenia i studzenia.

Uformowane kiełbasy poddaje się osadzeniu w pomieszczeniach nie chłodzonych, przewiewnych i zaciemnionych. Czas osadzania kiełbas pieczonych, parzonych wynosi od 30 minut do 4 godzin, natomiast kiełbasy surowe (salami, polska) należy osadzać przez 1-2 dób.

 

Osadzanie i podsuszanie

PDFDrukujEmail

Uformowane kiełbasy poddaje się osadzeniu w pomieszczeniach nie chłodzonych, przewiewnych i zaciemnionych. Czas osadzania kiełbas pieczonych, parzonych wynosi od 30 minut do 4 godzin, natomiast kiełbasy surowe (salami, polska) należy osadzać przez 1-2 dób.

 

Wędzenie

PDFDrukujEmail

Kiełbasy suszone i podsuszane surowe wędzi się dymem zimnym przez 1-2 dni (metka) lub 4-6 dni (salami), aż do uzyskania przez produkt odpowiedniej barwy. Kiełbasy pieczone po ukończeniu wędzenia zasadniczego, piecze się w temperaturze 75-90°C. Pieczenie powinno trwać w zależności od rodzaju i grubości kiełbasy 20-40 minut. Pod koniec pieczenia temperatura wewnątrz kiełbasy powinna wynosić 68-70°C.

Kiełbasy parzone, w zależności od asortymentu, powinny być wędzone dymem ciepłym 90-150 minut. Wszystkie kiełbasy suszone i podsuszane wędzone parzone wędzi się powtórnie dymem zimnym przez 12-24 godzin. Przy braku możliwości wędzenia na zimno, można kiełbasy te powtórnie wędzić na ciepło przez czas o połowę krótszy od wędzenia na zimno.

Więcej na ten temat można znaleźć w naszej bazie wiedzy w artykule pt.: Wędzenie mięsa i ryb.

 

Parzenie i studzenie

PDFDrukujEmail

Kiełbasy suszone i podsuszane wędzone parzone po uwędzeniu parzy się w zależności od rodzaju i grubości kiełbas, przez 25-100 minut. Pod koniec parzenia temperatura kiełbas powinna wynosić 68-70°C. Po upieczeniu lub parzeniu kiełbasy studzi się do temperatury otoczenia ok. 12 godzin powietrzem, w pomieszczeniu suchym, przewiewnym i zaciemnionym. Jego temperatura nie może być wyższa niż 18°C.

 

Suszenie i podsuszanie

PDFDrukujEmail

Kiełbasy suszone i podsuszane wymagają od nas znajomości podstawowych zasad związanych z procesem suszenia oraz odpowiednich warunków. Kiełbasy te powinny być dobrze zakonserwowane peklosolą i uwędzone tak, aby mięso podczas suszenia nie zaczęło się psuć.

W pomieszczeniu, w którym będziemy suszyć lub podsuszać kiełbasę temperatura powinna wynosić około 1-4°C (ew. 12-18°C) a wilgotność, którą możemy zmierzyć higrometrem mechanicznym lub elektronicznym, pomiędzy 75-80% - tylko w takich warunkach kiełbasa schnie równomiernie. Suszenie i podsuszanie przeprowadzamy w pomieszczeniu suchym, przewiewnym i zaciemnionym. W zimie przybliżone warunki mogą występować na strychu, a w pozostałych porach roku w piwnicy. Kiełbasy można powiesić na sznurku wędliniarskim. Czas suszenia wynosi 2-16 dni.

 

Obróbka cieplna i przechowywanie kiełbas

PDFDrukujEmail

Większość kiełbas poddawana jest obróbce cieplnej, która nadaje ostatecznego szlifu kiełbasie. Obróbka cieplna stosowana tuż przed spożyciem kiełbasy może obejmować:

    Obróbka cieplna - grillowanie
  • smażenie i opiekanie – przed smażeniem kiełbasę można gotować przez 5–10 minut, dzięki czemu straci ona więcej tłuszczu. Później należy kiełbasę smażyć przez 5–10 minut często odwracając aż do równomiernego zarumienienia; przy opiekaniu można dodać dwie łyżeczki oleju z oliwek,

  • gotowanie – gotowanie kiełbasy powinno przebiegać powoli, aż do momentu gdy temperatura w jej środku osiągnie dla kiełbas z wieprzowiny, wołowiny, jagnięciny, dziczyzny i ryb 71°C; a dla kiełbas drobiowych 74°C. Prosta zasada odnośnie gotowania kiełbas mówi, że potrzeba 20 minut na każde 2,5 cm średnicy. Przy czym kiełbasy o większej zawartości tłuszczu powinny być gotowane o około 5-10 minut dłużej, a kiełbasy drobiowe, rybne i wegetariańskie potrzebują zazwyczaj 10-15 minut. Należy przy tym nie dopuścić do rozgotowania kiełbasy. Najlepiej też przewracać i wyciągać kiełbasę szczypcami, aby nie dopuścić do wyciekania sosu z osłonki. Gotowanie może przebiegać nie tylko w wodzie, ale także w winie czy piwie,

  • pieczenie – zazwyczaj w temperaturze 180°C w piekarniku przez 10 minut, później przy podwyższonej temperaturze 220°C przez kolejne 10–15 minut,

  • grillowanie – na średnio gorącym grillu, często odwracając, zazwyczaj gotowe po 7–10 minutach; uprzednio można parzyć w wodzie, piwie lub winie,

  • wędzenie – przed wędzeniem, mięso na kiełbasę należy bardzo dobrze zapeklować. W zależności od posiadanego czasu można wybrać wędzenie na zimno lub na gorąco. Wędzenie na gorąco trwa zdecydowanie krócej (ok. 3 godzin) i jest polecane początkującym. Dzieli się na dwa etapy:

    1. wędzenie zasadnicze trwające od 30 do 90 minut. Temperatura wędzenia wynosi 40-60°C. W tym czasie produkt uzyskuje charakterystyczną barwę, smak i aromat.
    2. wędzenie dymem bardzo gorącym od 80-90°C przez krótki czas, około 30 minut. W ten sposób uzyskuje się powierzchowne przypieczenie produktu. Więcej na temat wędzenia można znaleźć w artykule pt.: Wędzenie mięsa i ryb.

Bardzo przydatne w obróbce cieplnej kiełbas są termometry z sondą (bagnetem), które pozwalają szybko sprawdzić temperaturę kiełbasy i to, czy jest już gotowa do spożycia. Aby być pewnym czy gotowanie, smażenie itp. zakończyło się sukcesem można także niewielki fragment kiełbasy (plasterek) odkroić i spróbować.

Przechowywanie domowych kiełbas

W przypadku surowych kiełbas nietrwałych, których nie zamierzamy gotować i spożyć w ciągu najbliższych dwóch, trzech dni najlepiej zapakować je w woreczki próżniowe i następnie przechowywać w zamrażalniku w temperaturze –26°C. Jeśli nie posiadamy pakowarki próżniowej alternatywą jest szczelne owinięcie każdej kiełbasy folią plastikową lub woreczkiem foliowym. Dobrze zapakowane i zamrożone kiełbasy zachowują swój pierwotny smak i aromat przez co najmniej 2–3 miesięcy. Po tym czasie kiełbasa może tracić swoje najlepsze właściwości z uwagi na obniżającą temperaturę zamarzania wody sól i szczególne właściwości tłuszczu. Możliwe jest także wekowanie.

Kiełbasę surową (np. parówki) można również przechowywać w lodówce, jednakże tutaj okres bezpiecznego ich przechowywania jest krótszy i wynosi do dwóch tygodni. Kiełbasy suszone natomiast można przechowywać w lodówce przez bardzo długi i teoretycznie przez nieokreślony czas. Czas przechowywania skraca się do dwóch-trzech tygodni, jeśli kiełbasę zaczęliśmy już kroić.

 

Dodatek: Wyrabianie kiełbasy w XIX wieku

PDFDrukujEmail

Okładka książki

Poniżej prezentujemy fragment z książki wydanej w 1885 roku na temat wyrobu kiełbas. Zachowano oryginalną pisownię.

O urządzeniu kiełbas. Przystępując do roboty kiełbas, należy zabrać do niéj trzy osoby, a dawszy im przeznaczone na kiełbasy mięso, kazać jednéj krajać je na cienkie plastry, drugiéj na paseczki, czyli tak zwane perełki. Tym sposobem robione kiełbasy będą równe i wyborne, bo nie tracąc nic na soczystości będą jednak łatwe do gryzienia. Dodając następnie soli, pieprzu, angielskiego ziela, a zamiast zwykle używanéj wody, tłustego smaku z gotującego się mięsa na salcesony i innych odpadków wieprzowych i wołowych, otrzymamy wyborne kiełbasy, które czy na świeżo gotowane, czy wędzone i suszone, będą doskonałe.

Na kiełbasy używa się mięso z przednich łopatek wieprza, z karku, schabu i wszelkie kawałki nie używane do wędzenia; szynki, polędwice, głowizny, ani nawet boczku, który od młodych wieprzy wędzi się razem ze skórą, szkoda jest używać. Trzy funty wieprzowiny a jeden funt słoniny lub bardzo tłustéj przerastałéj wieprzowiny pokrajać w drobne kostki. Na 8 a nawet do 10-ciu funtów mięsa wsypać ćwierć funta soli, łut majeranku przesianego, 2 łuty pieprzu i wlać dobre pół kwarty smaku wygotowanego z kości wieprzowych. Zamiast tego smaku można użyć wolnéj wody, chociaż z buljonem smaczniejsze, z wodą trwalsze.

Masę tę wymięszać rękami doskonale, gdyby nie była dość pulchna, można dolać kwaterkę wody. Wtedy napychać nią oczyszczone, wymoczone i wydęte kiełbaśnice przez formę blaszaną, a w braku téjże przez ucho do klucza nie upychając zbytecznie, aby w gotowaniu nie pękały. Gdzie tylko pokaże się w kiełbasie zaskórne zebranie powietrza, przekłóć szpilką, a nawet gdzie niegdzie całą kiełbasę ponakłówać. Tak zrobione kiełbasy wrzucić na kwadrans do zimnéj wody a potém porozwieszać na drążkach w chłodnéj spiżarni. Robić nie dłuższe nad półtora lub dwie łokcie, bo najlepiéj brać całe do gotowania. Można je także zawiesić na kominem w kuchni, aby dobrze obeschły, w takim razie dłużéj się konserwują. Jednak dłużéj jak tydzień nie będą dobre.

Źródło: Lucyna Ćwierczakiewiczowa, Jedyne praktyczne przepisy. Konfitur, różnych marynat, wędlin, wódek, likierów, win owocowych, miodów oraz ciast / przez Autorkę 365 obiadów, M. Ziemkiewicz, Warszawa 1885.

 

Warto pamiętać

Wszystkie ceny zawierają podatek VAT. Możliwy jest odbiór osobisty, jak i wysyłka zamówienia. Koszty przesyłki są zależne od wagi. Do zamówienia o wadze do 5 kg zostanie doliczona kwota w wysokości 14,50 zł, a powyżej 5 kg kwota 19,50 zł (przedpłata; Polska).